! یک عمر دويديم و به کويت نرسيديم ... دل از تو شکستيم ولی دل نبريديم ... روی تو گل انداخت ز شرم گنه ما ... ما از گل روی تو خجالت نکشيديم ... خال لب تو دانه ي ما بود و صد افسوس ... اندر طلب دانه به هر دام پريديم ... رفتيم و دويديم همه عمر و نگفتيم ... دنبال که رفتيم به سوی که دويديم ... تو سينه ي صد چاک ز ما خواستی و ما ... حتی ز فراق تو گريبان ندريديم ... بوديم سرافراز به مهر تو هماره ... هر چند ز بار گنه خويش خميديم
کوچه خلوت انتظار

شب فراق که داند که تا سحر چندست   ؟!!!

آنک      طوفانزده دریا       آونگ وار       بر ساحل دلم           نا صبور 

 

اینک    ژرفنای آسمان    بی دریچه     هنگامه ی شب     رخوت وار  

 

راستی   ای تمام بود فلق     بر نگین انگشتری ات نشسته !

 

آسمان امید    مشعل آویخته     خورشید ندیده 

   

                                 شود تا سپیده بماند   تا تو بیایی ؟

 

چه خیالی باشد ؟!

 

اگرخیال       کهسار دور      و راه ناجور که

                                 سفر دراز نباشد به پای طالب دوست     

باید ...

بلی فروخته    باید  سر به دار

خریده   هم  موی یار  زکوی اغیار  

و گرنه صفای خاطر تو        در کجای کویر ای کاش هایم ، سبز شود ؟

ای داد !

 می دانم بی دریغ فرسنگ های جدایی     

  

          ریزه کلام های سنگی               نه پر نمی شود .....

چه خیالی ! 

کو نقش هایی که بر لوح یادم از تو بسته بودم 

 

 ای یار نگو که ما را          ما را خیال برداشته است ؟

کو رقعه های مکتوم     بر صخره های سبزینه    تراش خورده  ؟!!

 پاسخ        تنها همین جمله       

                    

             عمر کوتاه و هجران دراز رقم خورده است  ؟!

 

راستی   صاحب زمام !   تیزروان زمان را   

  

             شود که سواران هی نکنند   تا تو بیایی ؟

من که خوب می دانم !

اندک سرگردانی مجنون را هم    ای خوب تر از لیلی !   

                                                    سرگرانی نمی کنی  .....

 

به همین امید امروز ردپای تشعشع ات را بر سیمای هستی می کاویم !

 

باشد که فردا پای بر چشم مان گذاری و نوربارن شویم ....

 

زود باشد !

 

 نفحات صبح دانی ز چه روی دوست دارم ؟   که به روی دوست ماند که برافکند نقابی

         انّهُم یَرَونَه بَعیدا و نَریهُ قَریبا

                 

صحبت جانانه ام ببخش

عاشقي داني چه باشد ؟ بي دل و جان زيستن     

 جان و دل بر باختن ، بر روي جانان زيستن

 

     

گنجشكك ! ـ همين نفس عصيانگرم ـ !                                   

  چه خبر داري از عقابِ قله نشين مان ؟             

 

چه ؟؟

يعني تو مي گي كودكِ جمله هاي نارسم را در حوضچه ي باباگلي كلبه غسل داده ام ؟!!!

اي بابا  همين است !

يا با هواي قله حال مي كنم ؟!!            ها ! آره همين است !

 من مي گم دسته گنجشكان ، در تمام سطح شهر آواز كم شنودي دارند     

                                                                                       همان خوش به حال او

 

مي گي چرا ؟

چون كه من       همين تو       نديدي عطر كال جانماز مان در حوالي اين روزها گمشده است ؟  

 

و هر شب درِ كلبه ، فرشتگان معصوم ِ خداي خوب مان نذري مي آورند و تو

       سراغي از بوي ياس و شب بو و هر چه بود و نيست            به اين راحتي ها نمي گيري !

 

و قمريان چنار رو به پنجره ـ با تمام خوش آوازي شان ـ سكوت كرده اند .

از همان روز كه شيطان       اينچنين جسور روي ايوان ، چهار زانو قليان مي كشد ،

                 عزا گرفته اند ….

در حوالي اين شب و روز ها

گنجشك دلم ـ همين نفس من ـ !

بخواب ! اصلا لايي لاي !

من مي گم    بوييدن عطر كال كار تو نيست !    اوج و قله و چنار كارتو نيست !

آواز … باشد براي تو !

قليان و هر چه هست و نبود … مال تو ! 

     مال تو ؟ نه فقط بخواب ! لايي لاي !

 جان كلام بي وزن و قافيه ام همين است كه :

الهی لا تکنا الی انفسنا طرفه عين ابدا

خدايا ما را به چشم بر هم زدنی به نفسمان وانگذار ! 

بار خدايا بر محمد و آل او درود فرست !

 

با كاسته شدن از اين ماه گناهان ما را نيز بكاه !

            و با جداشدن (سپري شدن ) روزهايش از يكدگر ، گرفتاري ها را نيز از ما جدا بگردان !

 

تا آنجا كه اين ماه از ما بگذرد آنچنان كه ما را از خطاها پاكيزه گردانيده و از گناهان خالص و آراسته مان  ساخته باشي ! 

( صحبفه سجاديه فرازی از دعای چهل و چهارم )

التماس دعاي فرج از شما عزيزان دارم

 

صحبت جانانه ام ببخش

 

روز ميلادت می آغازد و آفتاب مي دمد             

                  سلام مي دهيم  بر تو هنگامي كه صبح مي كني  !  

   

 گاهي و هر از گاهي     آري چرا كه نه : تو كجايي ؟! امروز همان روزي است كه تو را عجيب كم داريم !

 

اما اگر خلوتت را كسي آشفته کند و آنگاه بفهمي كه چه زياد اسير مشتي لقلقه شده باشي و بداني كه چه از گذرگاه محبوبت فاصله گرفته اي چه رسد كه بر سر راهش نشسته باشي ... 

 مثل من !      شايد مثل خودت  ....

وقتي كه بارها او را به تمنا خواسته ايم و خوانده ايم :

اي پيك پي خجسته كه داري نشان دوست         با ما مگو به جز سخن دل نشان دوست

اما                                    

   دريغ از دنبال نشان رفتني   دريغ از التهاب و جستجويي   دريغ از...... ـ شرم دارم ـ ..... نشان دلدادگي !      هيچ .....

                                 يار آمدني است ....

 

اين پيك صباست !         او را می شناسی ...  بارها به خلوتت سر زده   

بينواآخرين بار که سراغم آمد بسيار پنجره ام را کوبيد که صدايش شنيدم و بسيار منتظر ماند تا پنجره را گشودم ..... 

مي گفت :

 

من      ـ صبا ـ    زاده مشرق 

                              در گاهواره گيسوي محبوب تاب خورده ام!

در بهشت  نفس هايش   ، هوشم دو نيم شده ! 

سودايي ام  ، برچيدن غبار پيش  قدومش بوده و هست ..........

 

آب حيات من ست خاک سر کوي دوست      گر دو جهان خرمي ست ما و غم روي دوست

هيچ مي داني  او خواسته  ،  قوي انديشه تو  هم هوايي كويش شود ؟!

خواسته نوبرانه تو را بر كجاوه ،  رهسپار منزلش كنم !

خواسته نشان از كويش  ،  از خودش  برايت بياورم !

پروانه پيك اش را بر پلكت بنشانم..... 

 

اينك  نگذار  در شيب خواهش هايت  به قعر فراموشي  فرو غلتم  ! 

بگو كه  شتابنده مرا به روزمرگي هايت تقديم نخواهي كرد ..... 

  از ياد نبرده ام ؛تو بودي از من نشان مي خواستي و مي گفتي    :         

اي پيک پي خجسته که داري نشان دوست             با ما مگو بجز سخن دل نشان دوست

شگفتا !   پس  اين پنجره كه رو  به منزلگاه محبوبت است ؛  اين دريچه كه پشت آن ايستاده ام 

  چرا اينچنين  غبارگرفته ؟          كه تو بي خيال بر من پشت كرده اي ...  

....   اي دوست !

  نكند

           ديرگاهي است ذهن تو او را  از ياد برده است ؟!!

 

 

چه باز در دلت آمد که مهر برکندي        چه شد که يار قديم از نظر بيفکندي

 

به دل نگير ! مي دانم تو نيز او را خواسته ای !

 

           برايش اشك ريخته اي 

 و صندوق خانه ات را نيز به دنبالش زير و رو كردي  و اينك  ...

 

                                        گفتي مگر به خواب ببينم خيال دوست

 

اما من ـ صبا ـ ! 

به بوي نبوييده اش تمام سنبلستان ها را دويدم ؛

تمام كوبه هاي نكوبيده را  كوبيدم ؛

گرد بسياري دوران ها را روبيدم  ؛

تا آنكه ماه و سال در غبار دويدن هايم جا ماندند ...... 

من راه بلد نبودم  ؛ ستاره بر سر انگشتانم نبود و نقشه شهر كوچ را با ميانبرهايش در جامه مندرسم پنهان نكرده بودم؛

كسي هم نبود كه از او برايم  پيكي بياورد و هيچ  كس دريچه خلوتم را نكوفت  ،

و از مشتاقي او به من برايم نگفت . 

فقط تو را بگويم :     

 از خوف گردباد معاصي  پناه  او را جستم    !       

 

    از تشويش غريزه تا آرام او بال زدم !

و  از چهارچوب حيرانم منشور نوراني او را منظر گزيدم !

              در وصف نايد !

آخر  ، در حجم لطافت حضورش  ، تن رنجور مرا جا داد! 

    آخر ،  آفتاب ـ سوختگي ام را سايبان شد!

 آخر ، طعم تنفسش را چشيدم و هوشم دو نيم شد   كه

        در وصف نيايد که چه شيرين دهنست آن

آخر  ، من آهووش رميده خود را به كمند او محكم كردم  

کشته معشوق را درد نباشد که خلق             زنده به جانند و ما زنده به تاثير او

اينك برخيز !  اين قاب پنجره را غبار روبي كن !

فانوست را بردار !  بگذار نشان تو را ببيند .... 

او از آن شب كه تو برايش زير لب غافل زمزمه اي مي كردي و پيش از آن  

          هي ياد تو را ميكند ! 

                    هي نام تو را مي گويد !

مگر نه اينكه او محبوب توست ؟  مگر نه اينكه گفته اي ذوقي چنان ندارد بي دوست زندگاني

 برخيز و پي او بجو !

صحبت جانانه ام ببخش

  دهکده شب ( قسمت آخر )

   

بساط شامورتي بازي هنوز جمع نشده  و زاغي ها از اين ور به آن ور مي دوند                     

ني هايي كه به زمين افتاده را به نوك مي گيرند  !

«نظير اين را نديده ام 

                     نظير اين را نشنيده ام »

 اينها را خان با خونسردي به كودك گفت كه بريده بريده از آنچه در تپه هاي آنسو ديده است حرف مي زد

و بعد از آن به امر خان ساق هايش را در زنجير كردند !

و من فهميدم هر كس حرف بي نظيري زد بايد در بند بماند ..

                                 ******************************************************** 

               كودك چند وجبي قد كشيده اما خودش مي گويد :

آرزو داشت كه اين چند وجب هرگز به قدش اضافه نمي شد مي گويد فكر مي كند ني در وجودش رشد كرده ؛

و نيز آرزو داشت مادرش هرگز برايش نذر خشت نمي كرد كه با موي سپيدش برود كنار مردان خشت روي خشت بگذارد ؛

و كاش  براي وصف آن تپه هاي زيبا هر گز به اين دهكده تاريك كه مردمش براي رويش بذرشان صدقه كنار مي گذارند باز نمي گشت ؛

و حالا هيچ چيز دلنشين تر از اين نيست كه هر چهارگاه يك بار پرنده سفيد را ببيند و به او سلام دهد؛

 و ...

 ادامه حرفهايش را نمي نويسم فكر مي كنم

                                                                     بي شك مجنون شده

من اگر جاي او بودم آرزو مي كردم در عوض همه اينها  زنجيرهاي سنگين را از پايم بگشايند

مگر با اين ها هم مي شود آرزو كرد ؟ 

 

    عجب دهكده اي شده !

      حالا به جاي كشت ني عده اي از مردان مي روند اطراف دهكده تا حصار بكشند و مدام مي خندند كه

وقتي  دهكده محصور شده است كيست كه بخواهد مجنون شود؟!!

 حالا مادرش مدام با زنان سرخ موي مي ايد و مي رود ني بر مي دارد به دنبال پرنده مي دود اشك مي ريزد مي خندد ...

 و وقتي بريده بريده كودك مي گويد كه چه ديده است نديمه ها مي خندند كه  « آه نظير اين را هرگز نديده اند

                                                        نظير اين را هرگز نشنيده اند »

 حالا در شامورتي بازي عده اي مثل من كنار مي ايستند ....

نمي توانم از چهره شان بخوانم كه به چه فكر مي كنند

 اما من ،

 خصوصا از وقتي با كودك رفيق شده ام دلم بيشتر متمايل به پرنده سفيد شده 

و در جيبم پنهاني سنگريزه مي آورم دوست دارم وقتي برسد كه ميدانگاه را پر كنم از لاشه زاغي و خفاش ....

 حالا همه اطمينان دارند سوغات آن سوي دهكده چيست.....   جنون !

و من با خود مي انديشم تو گويي وقتي نديمه ها آن سوي دهكده نرفته باشند كيست كه رفته باشد ...

 

  كودك لب بر مي چيند  

                                                                            من قلمم را مي چرخانم :

 « آن گاه خواهد رسيد

 به تپه  پرنده   طلوع خواهم رسيد ....

                                    آري  تنها ني است كه دست نيافتني است

كه گفته از شب نمي توان گريخت ؟!!        كه گفته حصاربراي عبور نيست ؟!

    پس چراروشني آزادانه بر فرازش مي دود  ؟!! »

 

 روشني ؟        قلم سياهم مات مي ماند 

                                                                                                 مي ماند

                                 به همين جا تعلق دارد.....

 اما من مي گويم :

شب براي گريز است !

                               حصار براي عبور! 

                                                    بند براي گسستن             خود براي شكستن

 كودك هم همين را مي گويد ! 

(و آنگاه ؟؟)

 

 اينك تاريك  روشن   به استقبال خورشيد رفته ايم

مثل اين است كه طلوع          

                                                       آري شرقي ترين طلوع نزديك است !

خورشيد گمشده !

   اي مردمان شب ! از راه مي رسد 

                                                       اينك تاريك روشن است .....

 

صحبت جانانه ام ببخش

Copyright © 2006. All rights reserved
Template designed by : En.Abbasi

 :بازدید کننده ها
 :آمار وبلاگ