! یک عمر دويديم و به کويت نرسيديم ... دل از تو شکستيم ولی دل نبريديم ... روی تو گل انداخت ز شرم گنه ما ... ما از گل روی تو خجالت نکشيديم ... خال لب تو دانه ي ما بود و صد افسوس ... اندر طلب دانه به هر دام پريديم ... رفتيم و دويديم همه عمر و نگفتيم ... دنبال که رفتيم به سوی که دويديم ... تو سينه ي صد چاک ز ما خواستی و ما ... حتی ز فراق تو گريبان ندريديم ... بوديم سرافراز به مهر تو هماره ... هر چند ز بار گنه خويش خميديم
کوچه خلوت انتظار

  دهکده شب ( قسمت آخر )

   

بساط شامورتي بازي هنوز جمع نشده  و زاغي ها از اين ور به آن ور مي دوند                     

ني هايي كه به زمين افتاده را به نوك مي گيرند  !

«نظير اين را نديده ام 

                     نظير اين را نشنيده ام »

 اينها را خان با خونسردي به كودك گفت كه بريده بريده از آنچه در تپه هاي آنسو ديده است حرف مي زد

و بعد از آن به امر خان ساق هايش را در زنجير كردند !

و من فهميدم هر كس حرف بي نظيري زد بايد در بند بماند ..

                                 ******************************************************** 

               كودك چند وجبي قد كشيده اما خودش مي گويد :

آرزو داشت كه اين چند وجب هرگز به قدش اضافه نمي شد مي گويد فكر مي كند ني در وجودش رشد كرده ؛

و نيز آرزو داشت مادرش هرگز برايش نذر خشت نمي كرد كه با موي سپيدش برود كنار مردان خشت روي خشت بگذارد ؛

و كاش  براي وصف آن تپه هاي زيبا هر گز به اين دهكده تاريك كه مردمش براي رويش بذرشان صدقه كنار مي گذارند باز نمي گشت ؛

و حالا هيچ چيز دلنشين تر از اين نيست كه هر چهارگاه يك بار پرنده سفيد را ببيند و به او سلام دهد؛

 و ...

 ادامه حرفهايش را نمي نويسم فكر مي كنم

                                                                     بي شك مجنون شده

من اگر جاي او بودم آرزو مي كردم در عوض همه اينها  زنجيرهاي سنگين را از پايم بگشايند

مگر با اين ها هم مي شود آرزو كرد ؟ 

 

    عجب دهكده اي شده !

      حالا به جاي كشت ني عده اي از مردان مي روند اطراف دهكده تا حصار بكشند و مدام مي خندند كه

وقتي  دهكده محصور شده است كيست كه بخواهد مجنون شود؟!!

 حالا مادرش مدام با زنان سرخ موي مي ايد و مي رود ني بر مي دارد به دنبال پرنده مي دود اشك مي ريزد مي خندد ...

 و وقتي بريده بريده كودك مي گويد كه چه ديده است نديمه ها مي خندند كه  « آه نظير اين را هرگز نديده اند

                                                        نظير اين را هرگز نشنيده اند »

 حالا در شامورتي بازي عده اي مثل من كنار مي ايستند ....

نمي توانم از چهره شان بخوانم كه به چه فكر مي كنند

 اما من ،

 خصوصا از وقتي با كودك رفيق شده ام دلم بيشتر متمايل به پرنده سفيد شده 

و در جيبم پنهاني سنگريزه مي آورم دوست دارم وقتي برسد كه ميدانگاه را پر كنم از لاشه زاغي و خفاش ....

 حالا همه اطمينان دارند سوغات آن سوي دهكده چيست.....   جنون !

و من با خود مي انديشم تو گويي وقتي نديمه ها آن سوي دهكده نرفته باشند كيست كه رفته باشد ...

 

  كودك لب بر مي چيند  

                                                                            من قلمم را مي چرخانم :

 « آن گاه خواهد رسيد

 به تپه  پرنده   طلوع خواهم رسيد ....

                                    آري  تنها ني است كه دست نيافتني است

كه گفته از شب نمي توان گريخت ؟!!        كه گفته حصاربراي عبور نيست ؟!

    پس چراروشني آزادانه بر فرازش مي دود  ؟!! »

 

 روشني ؟        قلم سياهم مات مي ماند 

                                                                                                 مي ماند

                                 به همين جا تعلق دارد.....

 اما من مي گويم :

شب براي گريز است !

                               حصار براي عبور! 

                                                    بند براي گسستن             خود براي شكستن

 كودك هم همين را مي گويد ! 

(و آنگاه ؟؟)

 

 اينك تاريك  روشن   به استقبال خورشيد رفته ايم

مثل اين است كه طلوع          

                                                       آري شرقي ترين طلوع نزديك است !

خورشيد گمشده !

   اي مردمان شب ! از راه مي رسد 

                                                       اينك تاريك روشن است .....

 

صحبت جانانه ام ببخش

Copyright © 2006. All rights reserved
Template designed by : En.Abbasi

 :بازدید کننده ها
 :آمار وبلاگ